«Όχι. Από την αρχή τα θέλω όλα αλλά ξεκινώ ψάχνοντας πρώτα το σύζυγο.»
Από τη στιγμή που μου έφερε το μονόπετρο ο άντρας μου και μου έκανε πρόταση γάμου ένοιωθα πανευτυχής. Ήταν ο άνθρωπος που αγάπησα και ήθελα να ήμουν μαζί του.
Οι προετοιμασίες του γάμου άρχισαν σύντομα, διαλέξαμε τις βέρες, τα προσκλητήρια κι όλα εκείνα που είναι απαραίτητα.
Μια γυναίκα δε θέλει πολλά πράγματα αλλά όσα θέλει είναι ουσιαστικά. Ένα σπίτι να στεγαστούν, μια δουλειά να ζήσουν και παιδιά για να ολοκληρωθεί η ευτυχία τους
Ρούχα, κοσμήματα και όλα τα άλλα είναι απλά οι πινελιές που ομορφαίνουν τη ζωή της. Όλες ξεκινάμε να βρούμε τον άντρα της ζωής μας για να συμπορευτούμε και να πετύχουμε όλα αυτά μαζί, στα εύκολα αλλά και στα δύσκολα.
Φαντάζομαι όταν ο Shakespeare εκφράστηκε έτσι είχε στο μυαλό του την εικόνα των γυναικών της εποχής του, των μη χειραφετημένων και των πλήρως εξαρτημένων δηλαδή από το σύζυγο.
Εμείς οι σύγχρονες γυναίκες είναι αλήθεια ότι δεν εξαρτώμεθα και πολύ από τον άντρα παρά μόνο σε πνευματικό επίπεδο.
Γιατί να ζήσουμε μόνες και να βγάλουμε χρήματα μπορούμε, αλλά θέλουμε και κάποιον να γκρινιάζουμε βρε αδερφέ!
Χρύσα